Het Panamakanaal
Het Panamakanaal
(Panamacanal) is een ruim 81 km lang kanaal door de
landengte van Panama. Het verbindt de Atlantische Oceaan met de Grote Oceaan.
Het kanaal is een belangrijke ader in het intercontinentale transport. Het
voordeel van dit kanaal is dat men niet meer helemaal om Zuid-Amerika heen
hoeft te varen, wat ongeveer een zestig dagen vaartijd scheelt. Het kanaal is
tevens de scheiding van de Noord- en Zuid-Amerikaanse continenten. Staatkundig
ligt Panama in Noord-Amerika (waartoe Centraal-Amerika behoort).
In oktober 2006 heeft de bevolking van Panama tijdens een
referendum in grote meerderheid gestemd vóór het verbreden van de sluizen van
het Kanaal, om het geschikt te maken voor grote containerschepen.
Wilt U zien hoe dit onderwerp uitgewerkt is tot een eenkader
tentoonstelling, klik dan door naar
collectie Panamakanaal.
Wilt U meer weten over de achtergronden van de
totstandkoming van het Panamakanaal en de huidige plannen, lees dan het
volgende artikel:
HET PANAMAKANAAL
Wat een eenvoudige postzegel mede tot gevolg kan hebben!
door Henk van de Laak
De ontdekking van de kust van Centraal Amerika
Tussen 1492 en 1504 maakte Christopher Columbus vanuit Spanje vier
ontdekkingsreizen naar landen die hij later "de nieuwe wereld" zou noemen. In
1502 kreeg Columbus toestemming voor een vierde reis. Hij ging op zoek naar
een doorgang in Midden-Amerika om zo alsnog de weg naar Indië via de west te
voltooien. Hijzelf geloofde nog steeds dat hij Oost-Azië had bereikt. De
doorgang die hij zocht wordt beschreven door Marco Polo, en komt overeen met
de straat Malakka, tussen Maleisië en Sumatra. Het spreekt vanzelf dat
Columbus die doorgang niet vond. Hij bevoer de Midden-Amerikaanse kust van
Kaap Gracias a Dios tot Panama.
Afb. 1: postwaardestuk vierde reis Columbus langs kust
Midden-Amerika
Columbus merkte dat de indianen hier duidelijk een hoger beschavingspeil
hadden dan die op de eilanden. Volgens hem was hij naar Indië gevaren, vandaar
dat hij de mensen in Amerika de naam Indianen gaf.
Afb. 2: kartonproeven van postzegels Argentinië van
schepen Columbus
Op 29 september 1513 beklom een klein groepje Spanjaarden onder leiding van
de conquistador en ontdekkingsreiziger Vasco Núñez de Balbao in het snikhete
oerwoud van Panama een ruige bergtop, waaruit zij uitkeken op het zeegroene
water van de Stille Oceaan, die hij "Zuidzee" noemde (afb. 3).
Afb. 3 Balboa bereikt de "Zuidzee"
Zijn ontdekking weerlegde Columbus' claim, dat hij de zeeweg naar India had
ontdekt. Balboa begreep onmiddellijk het belang van zijn ontdekking: Panama
vormde de verbinding tussen twee oceanen.
Goudzoekers
Het idee van een transcontinentaal kanaal dateerde van het begin van de
koloniale periode. Al in de jaren dertig van de zestiende eeuw werd de Rio
Chagres, die de landengte vanaf de Caraïbische kust over ongeveer driekwart
van de breedte doorsneed, gebruikt voor het vervoeren van zware ladingen.
afb. 4: Karel de Grote
In 1534 gaf Karel V (afb. 4) opdracht om de mogelijkheid te onderzoeken tot
het graven van een kanaal van Changres naar een rivier, die aan de andere kant
van de waterscheiding naar de Stille Oceaan stroomde. Deze route volgde
ongeveer het huidige tracé van het Panamakanaal.
De Verenigde Staten kregen ook belangstelling voor de landengte, zeker toen
er aanzienlijke hoeveelheden goud werden ontdekt. In 1849 was de "Gold rush"
in volle gang. Duizenden Amerikanen probeerden op alle mogelijke manieren van
de oostkust naar de westkust te trekken. De meest gebruikelijke route liep
over Panama. Regelmatig voeren volgeladen schepen van de Amerikaanse naar de
Panamese oostkust, vanwaar de goedzoekers op elke denkbare wijze naar de
westkust trokken in de hoop daar op een schip naar "Frisco" te kunnen stappen.
Om aan deze vraag te voldoen werd de Pacific Mail Steamship Company opgericht,
die meerdere stoomschepen met elk een capaciteit van 800 passagiers in bedrijf
had op de route Panama-Californië (afb. 5). Er was geen enkele vorm van
georganiseerd vervoer tussen beide kusten. De goudzoekers moesten zelf maar
zien hoe ze per muilezel, kano of te voet de Stille Oceaan bereikten.
Afb. 5: de "Goldrush"-route Afb. 6: trein van Panama
Railroad Compagny
In 1848 richtte een aantal investeerders uit New York de Panama Railroad
Company op om een spoor-wegverbinding tussen de beide oceanen aan te leggen (afb.
6). In 1850 begon het werk aan de Caraïbische
kust (de huidige stad Colón, genoemd naar Columbus) en duurde tot 1855. De
spoorlijn volgde bijna hetzelfde traject als het latere kanaal. Aangezien
een spoorweg onmisbaar was bij elk denkbaar kanaal-
project, lag de Panama Railroad ten grondslag aan de
komende bouwactiviteiten.
De Compagnie Universelle du Canal Interocéanique
Op 15 mei 1879 organiseerde Ferdinand de Lesseps (afb. 7) in Parijs het
Congrès International d'Etudes du Canal Interocéanique. De Lesseps was de zeer
actieve bouwer van het Suezkanaal, die van hem een internationale held had
gemaakt en in Frankrijk werd hij als een autoriteit beschouwd op velerlei
gebied. Hij was op zoek naar een ander project dat zowel hem zelf als
Frankrijk nog meer glorie zou opleveren. Daarbij viel zijn blik op Panama.
Door de enorme winsten van de Panama Railroad Company, leken de winstkansen
van een kanaal goed.
De Lesseps had met het congres maar een doel: hij wilde enkel een soort
"officiële" goedkeuring om vertrouwen te wekken in het algemeen en bij
investeerders in het bijzonder voor een kanaal op zeeniveau in Panama. Hoewel
de deelnemers de voorkeur hadden voor een kanaal in Nicaragua, stemden ze in
met zijn voorstel. Frankrijk sloot een akkoord met Colombia, waartoe in die
tijd Panama nog behoorde. In 1881 kwam de eerste groep technici onder leiding
van Gaston Blanchet en Armond Reclus in Panama aan. Reclus kocht voor de
Compagnie ook de Panama Railroad Company voor veel te veel geld. Hier was al
een derde van haar beginkapitaal mee gemoeid.
Afb. 7: Ferdinand de Lesseps Afb. 8:
graafwerkzaamheden
Het karwei (afb. 8) was veel lastiger dan men had gedacht, en door malaria
en gele koorts stierven meer dan 20.000 arbeiders. In 1886 was de onderneming
ook in ernstige financiële problemen geraakt; zo erg zelfs dat De Lesseps
afzag van een kanaal op zeeniveau en besloot tot het gebruik van sluizen. Hij
zag dit als tijdelijke oplossing, omdat de sluizen zo ontworpen waren dat ze,
bij het vorderen van baggerwerkzaamheden, stuk voor stuk verwijderd konden
worden.
Afb. 9: Gustaf Eiffel
Gustaf Eiffel (afb. 9), op dat moment druk bezig met de toren die nog zijn
naam draagt, zou deze sluizen bouwen. Echter de beslissing om een kanaal met
sluizen te bouwen kwam te laat om het Franse project te redden. De Compagnie
Universelle du Canal Interocéanique ging in 1888 failliet (10)
Afb. 10: aangetekend poststuk van de Compagnie
Universelle du Canal Interocéanique, verzonden op 16 november 1886 uit Panama,
toen nog behorende tot Colombia, met een postzegel uit dat land, evenals
aantekenstrookjes uit Colombia en New York en de aankomststempel in Parijs op
7 december 1886.
Nicaragua of Panama
De VS waren in feite de enige die de bezittingen van de Compagnie zou
kunnen overnemen. Maar dan moest Washington nog wel overtuigd worden van het
feit dat Panama een betere keus was dan Nicaragua. Met de komst in 1901 van
president Theodore Roosevelt (afb. 11), een telg uit een oud Nederlands
geslacht uit New York, steeg de kans voor de aanleg van een kanaal. Hij was
tijdens de hoogtijdagen van de Fransen in Panama in het kanaalvraagstuk
geïnteresseerd geraakt.
In de VS was men algemeen van mening dat de Fransen een grote vergissing
hadden gemaakt toen zij aan Panama de voorkeur gaven boven Nicaragua.
Afb. 11: president Roosevelt, stimulator aanleg
Panamakanaal (FDC met Egyptische censor sluitstrook en censor stempel van
Colon naar Cairo, 15-8-1939)
De voordelen van Nicaragua, die in 1879 door de Amerikaanse deelnemers aan
het congres in Parijs zo zorgvuldig waren gepresenteerd, werden in brede kring
ondersteund. In 1899 had de commissie Walker aan president McKinley al de
steun gegeven aan de Nicaragua-route. De Panama-route was ook mogelijk, maar
de prijs die de Compagnie vroeg voor haar bezittingen was veel te hoog. De
enigszins mysterieuze Philippe Bunau-Varilla, ontwerper van het kanaal met
sluizen van de Compagnie, probeerde de bestuursleden over te halen hun prijs
te laten zakken, waardoor de commissie nu ook koos voor Panama. Een
senaatscommissie koos echter in februari 1902 voor de Nicaragua-route. Er werd
een dienovereenkomstig wetsvoorstel naar de senaat gezonden.
Kort na de beraadslagingen van de senaatscommissie vond er een dramatische
ramp plaats in het Caraïbisch gebied: de uitbarsting van de vulkaan Pelée op
Martinique. Opeens werd de aanwezigheid van vulkanen in Nicaragua een
belangrijk onderwerp in het debat. Bunau-Varilla had al eerder betoogd dat
deze vulkanen een ernstige bedreiging vormden voor een kanaal dat van de Rio
San Juan gebruik maakte. Niemand had hem serieus genomen, omdat er al
generaties lang geen ernstige uitbarstingen waren geweest in Nicaragua. De
30.000 doden op Martinique brachten hier verandering in. Bunau-Varilla merkte
hierover ijskoud op: "Wat een geluk!"
Het senaatsdebat ging alle kanten op. Maar ook Bunau-Varilla heeft een
bijdrage geleverd aan de uiteindelijke zege van de Panamapartij.
Tijdens het doorkijken van enkele postzegel-verzamelingen in Washington
deed hij een opzien-bare ontdekking: een Nicaraguaanse postzegel met de
afbeelding van een onheilspellend rokende vulkaan aan de oever van de Rio San
Juan (afb. 12). Hij verzamelde tachtig van deze "vulkaanzegels", die hij ieder
apart op een wit vel plakte, met als onderschrift: "Een officiële getuige van vulkanische activiteit op de
landengte van Nicaragua".
Afb. 12: de postzegel met de rokende vulkaan
De Amerikanen bouwen het kanaal
De Panamawet machtigde de regering om met Colombia onderhandelingen aan te
knopen over de overdracht van de Franse concessie. Dit was geen eenvoudige
opgave. Door ondertekening op 18 november 1903 van het Hay-Vunau-Varilla
Verdrag hadden de Amerikanen de "eeuwige" zeggenschap over het kanaal opgeëist
en een acht kilometer brede zone aan weerszijden van het kanaal. Op 4 mei
1904 nam de VS bezit van de kanaalzone.
Voor de hoofdingenieur, John F. Stevens, was in 1905 de eerste en
belangrijkste taak een grondige inspectie en revisie van de Panama Railroad,
die de afgelopen vijftien jaar behoorlijk verwaarloosd was. Hij ging
voortvarend te werk, omdat volgens hem de spoorlijn essentieel zou zijn voor
het transport van de afgegraven grond. De Amerikanen hadden geleerd van de
fouten van de Fransen en een programma geïntroduceerd tegen malaria en gele
koorts. Opsteller hiervan was William Gorgas (afb. 13); zijn
gezond-heidsprogramma begon vruchten af te werpen in de vorm van een scherpe
daling van de sterftecijfers. Stevens heeft er ook het zijne toe
bijgedragen dat er voor een sluizenkanaal werd gekozen in plaats van voor een
kanaal op zeeniveau. Met het argument, dat het enige dat de Rio Chagres
tijdens het regenseizoen in toom kon houden, een sluizenkanaal met een meer in
het midden was, slaagde hij Roosevelt te overtuigen. In 1906 kreeg het
sluizenvoorstel een krappe meerderheid. Op 1 april 1907 nam Stevens plotseling
ontslag. Roosevelt was teleurgesteld en ontstemd over dat ontslag. Hij besloot
nu om Stevens te laten opvolgen door iemand die geen ontslag kon nemen: een
genieofficier van het Amerikaanse leger. De keus viel op George Washington
Goethals, die op zijn post bleef tot de opening van het kanaal in 1914 (afb.
14).
Afb. 13: W. Gorgas Afb. 14 postzegel met links
president Roosevelt, rechts George Washington Goethals en in het midden de "Andrea
F. Luckenbach" in de Gaillard-geul.
De werkzaamheden aan het kanaal zelf begonnen in 1907. Het traject dat de
meeste aandacht vereiste was, een veertien km lang stuk tussen Gamboa en de
Pedro Miguel Sluis, de zogenaamde Culebra (of Gaillard)-geul, die de ruim 100
meter hoge continentale waterscheiding doorsneed. Het graafwerk onder leiding
van David Gaillard (afb. 15) begon hier in 1907 en duurde tot 1913. Deze
afgraving was verreweg de moeilijkste uitdaging van het gehele traject. Toen
het kanaal in 1914 geopend werd, was hier meer dan 70.000.000 m³ materiaal
afgegraven: zo'n slordige 310.000 wagonladingen.
Afb. 15 David Gaillard en de Gaillard doorgraving
Na deze Culebra-geul was het ontwerp en de bouw van de gigantische sluizen
bij het Gatunmeer de belangrijkste uitdaging van de ingenieurs. Aan de
Atlantische kant moest er één sluis komen, die uit drie delen van 36 bij 305
meter bestond. Aan de andere kant waren twee sluizen gepland: één bij Pedro
Miguel, en een dubbele sluis bij Miraflores. Harry Hodges, de ontwerper van de
sluizen, was tevens de plaatsvervangende hoofdingenieur. Verder had hij de
supervisie over de bouw van de sluizen, die van 1909 tot 1913 duurde. Het
Gatunmeer, dat ieder jaar in de regentijd door de Rio Changres werd gevuld,
was een praktisch onuitputtelijke waterleverancier voor het kanaal en de
sluizen.
In augustus 1914 was het Panamakanaal eindelijk gereed. Na ruim tien jaar
zwoegen was het graafwerk voltooid en lag er een prachtig kanaal. Deze
economisch belangrijke verbinding zou hierdoor benut kunnen worden. Er werd
een groots feest voorbereid voor de officiële opening van het kanaal. Door de
gebeurtenissen in Europa werd de opzet wat anders. De stoomboot "Ancon" maakte
de eerste officiële tocht door het kanaal (afb. 16).
Afb. 16: Scheepspost van de stoomboot Ancon posted on
the high seas
Door aardverschuivingen werd het kanaal weer opgevuld, zodat sinds 1914 de
baggerschepen onafgebroken in bedrijf zijn (afb. 17).
Afb. 17a (links) Staalkaart frankeerstempel Duitse
aannemer van groot grondverzet. Afb. 17b (rechts) baggerschip in het
Panamakanaal
Maarr….inmiddels was de Eerste Wereldoorlog uitgebroken, waardoor er
nauwelijks belangstelling was voor het prachtige water bouwkundige werk. Het
duurde tot 1920 voordat het kanaal eindelijk officieel geopend werd.
Een tocht door het Panamakanaal
Een tocht door het Panamakanaal duurt ongeveer een halve dag. Neem
bijvoorbeeld een schip dat van de Stille- naar de Atlantische Oceaan vaart. De
doorvaart begint met de komst van een Panamakanaal-loods, een paar mijl voor
de ingang van het kanaal. Deze loodsen nemen, in tegenstelling tot alle andere
loodsen, daadwerkelijk het bevel over het schip op zich en worden dan ook met
"captain" aangesproken. Op de kanaalwateren zijn zij de baas aan boord.
Afb. 18 (links): oud veer en "Bridges of the America's"
(voorheen "The Thatcher Ferry Bridge") Afb. 19: (rechts) sluizen van
Miaflores
Het schip vaart eerst onder de "bridge of the Americas" door (afb. 18),
passeert vervolgens de havens van Balboa en komt dan aan bij de sluizen van
Miaflores (afb. 19). Hier moet de loods bijzonder goed oppassen, want als het
zoete water van het Gatunmeer het zoute water van de Stille Oceaan instroomt
ontstaan er, vanwege het verschil in dichtheid, zeer vreemde stromingen. Er
wordt soms een sleepboot gebruikt. Als de boeg van het schip de eerste
sluis-kamer binnenkomt, worden er kabels naar de oever geworpen die aan
elektrische locomotieven worden bevestigd, die aan beide zijden over de gehele
lengte van de sluis meerijden (afb. 20). Deze treinen trekken het schip naar
binnen en houden het door het vieren en aanhalen van de kabels in het midden
van de sluis. Is het schip binnen, dan worden de sluisdeuren gesloten en laat
men het waterpeil stijgen. De Miraflores-sluis heeft twee kamers (sluiskolken) en als deze
gevuld zijn kan het schip het Miraflores-meer opvaren. Dit meer is ruim drie
kilometer lang en leidt naar de Pedro Miguel-sluis (afb. 21).
Afb. 20: locomotief trekt met kabels schip in sluis.
afb. 21(rechts): Pedro Miguel sluis
Deze sluis heeft maar één kamer (sluiskolK), maar werkt verder hetzelfde. Als de sluis
gepasseerd is, vaart het schip 26 meter boven zeeniveau. Vervolgens moet het
door de geul bij Culebra geloodst worden, wat daar vanwege de geringe breedte
het lastigste deel van de doortocht is. Deze geul is veertien kilometer lang
en moet langzaam bevaren worden (afb. 22).
Afb. 22: PWS (buitenland) en postzegel met de
Culebra-geul.
Na dit project passeert het schip Gamboa, waar de Rio Chagres het kanaal
binnen stroomt en het Gatun-meer (afb. 23) begint. Aan de andere kant van het
meer ligt de Gatun-sluis, die met drie sluiskamers (deelkolken) het schip weer naar
zeeniveau brengt (afb. 24). Als de sluizen gepasseerd zijn, vaart het schip
verder naar de haven van Colón. Hier wordt de loods van boord gehaald en
eindigt de doortocht. Per registerton moet tol betaald worden.
Afb. 23 (links): Gatun-meer Afb. 24 (midden)
en afb. 24b (rechts PWS):
sluizen van Gatun
Niet alleen marine- en vrachtschepen maken gebruik van deze economische
belangrijke verbinding, waardoor de tocht via de Kaap niet meer nodig is. Ook
vele cruiseschepen nemen deze route om hun passagiers dit fantastische
waterbouwkundige werk te laten zien.
Afb. 25: Nederlandse aerogramme (tarief buitenland),
voorzien van paquebot uit Cristobal Canal Zone 4-7-1969. Op grond van UPO
mogen zegels van eigen vlagland gebruikt worden, mits in de eerste haven dat
het schip op zijn reis aandoet de post aan land gebracht wordt om verder
verzonden te worden.
Panama wordt eigenaar van het Panamakanaal
Het Panamakanaal heeft ook tot vele politieke spanningen geleid. De
Panamese dictator Omar Torrijos slaagde er in, door het behendig manipuleren
van internationale druk op de VS, om dat land te dwingen in te stemmen met een
tijdschema voor de uiteindelijke en volledige overdracht van het kanaal aan
Panama.
Afb. 26: ondertekening " Panama Canal Treaty " 7
september 1977
Op 7 september 1977 (afb. 26) ondertekende hij samen met president Jimmy
Carter de Panama Canal Treaty (ook wel Torrijos-Carter Treaty genaamd). Daarin
werd bepaald dat op 31 december 1999 om 00.00 uur het kanaal overging in
Panamese handen, waardoor het Panamakanaal 85 jaar in het bezit is geweest van
de Amerikanen (afb. 27).
Afb. 27: Overdracht Panamakanaal na 85 jaar (1914-1999)
De verbeteringswerken aan het Panamakanaal
Het overdrachtproces ging in 1977 van start. De Panamese regering lanceerde
een plan voor modernisering en verbetering van het kanaal, voor een totaal
investeringsbedrag van 895 miljoen USD (1997-2005).
Het programma omvat o.m. de versnelde verbreding van de Gaillard-doorgang
(tegen 2002-2003), de aankoop van elf sleepboten en 28 loco-motoren voor de
sluizen, de modernisering van het controlesysteem van het maritieme verkeer,
de modernisering van de rails en van het controlesysteem van de sluizen. Al
die verbeteringen zullen bijdragen tot een toename van de capaciteit van het
kanaal en zullen de doorvaarttijd verkorten.
Van het Panamakanaal kunnen enkel schepen gebruik maken welke voldoen aan
de Panamax-maten: lengte 965 ft (294,1 m), breedte 106 ft (32,3 m.) en
diepgang 39,5 ft (12,0 m), wat overeenkomt met ca 65.000 ton.
Afb. 28: Panamax-schip past net in sluis
Het verkeer is intens, aangezien in 1998 12.924 schepen gebruik hebben
gemaakt van het kanaal; ze transporteerden 192.091 miljoen ton, en zorgden
voor 543 miljoen USD aan tolgeld.
Afb. 29: Epreuvre d'artist van een nostalgisch stoomschip in het Panamakanaal
Een van de troeven van het kanaal is de vrije zone van Colon (afb. 30), de
op één na belangrijkste ter wereld (na die van Hongkong). Kortom, de
investeringen in deze dynamische regio zouden borg moeten staan voor een
aantal kansen op commercieel vlak.
Afb. 30: Vrije zone van Colon
Naar huidige maatstaven is de Panamax klasse een middelgroot schip.
Veel containerschepen (afb. 31), tankers en bulkcarriers zijn te groot om
door het Panamakanaal te kunnen varen. Op 24 april 2006 werd een masterplan
gepresenteerd voor uitbreidingsplannen van het kanaal met o.a. een 3e set
sluizen. Hierdoor wordt geanticipeerd op de toekomst en zal tot meer inkomsten
zal leiden. Het op 22 oktober 2006 gehouden referendum over de
uitbreidingsplannen van het Panamakanaal, heeft een steun opgeleverd van 78%.
In 2006 zorgden containerschepen voor 45,5% van de inkomsten.
Afb. 31 Containerschip XIN PU DONG, 5668 TEU ( Twenty
feet Equivalent Unit, het equivalent aantal standaard containers van ongeveer
6,10 meter dat het schip kan vervoeren).
Nu het voorstel van de Panamese Kanaalautoriteit ACP voor een derde set
sluizen is goedgekeurd, zal de uitvoering van de vier fases van het project in
2007 beginnen. De eerste fase zal bestaan uit de aanbesteding van de
definitieve ontwerpen voor de sluizen, voorbereidende werken en afgraving en
uitdieping van de Pacifische kant van het Kanaal. In 2008 zal de constructie
van de sluizen van start gaan. Deze moet eind 2014 zijn voltooid.
De Panamese Kanaalautoriteiten (ACP) hebben van 8 tot en met 10 maart 2007
een conferentie georganiseerd over de uitbreiding van het Panamakanaal.
Bedrijven kunnen bij deze bijeenkomsten informatie inwinnen over
aanbestedingsprocedures, technische specificaties en betrokken aannemers.
Nederland is zowel bij de conferentie als bij een gerelateerde beurs aanwezig
geweest. Voor de Nederlandse markt, zowel voor ingenieurbureaus als
aannemers zijn er kansen om werk uit te voeren aan dit gigantische project.
Afb. 32 een cruiseschip in huidig kanaal
De huidige breedte van het kanaal is 33 meter en na de werken zal de
maximale breedte 54 m worden. Dit zal betekenen dat alle huidige cruiseschepen
door het Panamakanaal kunnen varen. De term Post Panamax wordt dan vanaf 2014
alleen van toepassing op schepen die breder zijn dan 53,2 meter. Als de
aanleg in 2014 gereed is, is dit precies 100 jaar nadat het voor de
eerste keer is geopend door de Amerikanen.
Het plan voorziet in de aanleg van
drie in serie geschakelde sluizen, geschikt voor grotere schepen (post-Panamax-schepen), naast de bestaande
sluiscomplexen aan de zijde van de Atlantische Oceaan en Stille Oceaan. Net
als bij de bestaande sluizen zullen drie kamers (deelsluiskolken) achter elkaar worden
aangelegd die de schepen van het zeeniveau naar het hoger gelegen Gatunmeer
zullen brengen. De nieuwe sluiskolken worden 427 meter (1400 voet) lang, 55
meter (180 voet) breed en 18,3 meter (60 voet) diep. De sluizen zijn 60%
breder en 40% langer dan de bestaande sluizen. Door de grotere sluizen
kunnen schepen met een waterverplaatsing van 150 000 tot 180 000 ton gebruik
gaan maken van het Panamakanaal. Deze afmetingen komen overeen met de
nieuwste generatie containerschepen die 12 000 TEU's kunnen vervoeren. De
nieuwe sluizen zullen worden voorzien van roldeuren; deze maken bij het
openen en sluiten een horizontale beweging, loodrecht op de sluisas. De oude
sluizen zijn voorzien van puntdeuren. Om het verlies van water tijdens het
schutten te verminderen, worden de nieuwe sluizen voorzien van spaarkommen.
Deze spaarkommen, drie naast elke sluiskamer, beperken het waterverlies
tijdens het schutten. Bij het ledigen van de kamer wordt het water
opgevangen in de spaarkommen en kan bij het vullen van de kamer opnieuw
gebruikt worden. Dankzij dit systeem van spaarkommen wordt 60% minder water
gebruikt. Sleepboten zullen de taken van de locomotieven overnemen. Voor de
nieuwe sluizen zullen nieuwe vaargeulen aan de zeezijde worden gebaggerd en
nieuwe kanaaldelen worden gegraven.
afb. 33 postwaardestuk met nieuwe geplande sluizen en spaarkommen
©Henk
van de Laak
Als u als lezer van dit artikel meer informatie wenst, raad ik u aan te
surfen naar
www.pancanal.com.